köpek yavrusu

ortaokulun sonlarında mıydım neydi hatırlamıyorum. o zamandı işte ilk defa böyle sarsıldığım. ufacık köpek  yavrusu ya minicik. zehirlemiş orospu çocukları. yazlığın orda bizim arabanın lastiğinin yanına yatmış titriyodu. seveyim diye gittim yanına. baktım hasta gibi titriyodu. sonra kusmaya başladı. ufacıktı piç anlayamadım ben de noluyo diye. babama seslendim geldi. yüzünü ekşitti zehirlemişler garibanı rahat bırak yazık dedi gözleri doldu içeri gitti. ben kucağıma aldım yavruyu sarılırsam geççek gibi sanıyom. iyice sarsılmaya başladı. göz göze bakıyoz bi yandan. iki patisiyle tuttu sarıldı  bana. gözlerinde böyle hem sevgiyi hissettim hem de çaresizliği. öyle titriyodu ki kafamı çeviriyodum bazen. griydi rengi kafasıda siyahtı hiç gitmiyo gözümden. öyle sarılırken kafası düştü önce ben dayan diye konuşarak kurtarmaya çalışırken. sonra titremeleri azaldı. ağlıyamadım. sen iyileş ben sana bakarım diyodum. patileri  düştü sonra kolumdan. baktım hareket edemiyo. arada nefes almaya çalışıyo ama yavaş yavaş ölüyo. yere bıraktım. başında durdum biraz. babam geldi sonra. duvarın dibinde çukur kazdı gömdü yavruyu. ben içeri kaçtım tabi. bakamadım. çok seversem kurtarırım sanmıştım. kurtaramadım. o gün hep sordum annemle babama neden zehir vermişler ona diye. ama hiç mantığıma uycak bi cevap alamadım. sonra dedim. ilk defa bu insanlar ne kadar kötü diye. küçücük hayvancıktan ne istediniz diye. hala bulamadım cevabını. hala o bakışları o bişiy yap olm der gibi bakışları silinmiyo hafızamdan. o zaman ilk kızmıştım insanlara. o zaman anlamıştım anlamıcağımı. bu kadar sevgi dolu bişeyi nasıl öldürürler lan. aklım almıyo hala.

sonra dedim. bu yavruya bunu yapan insanlar kim ki? hiç acımamışlar mı ya? neden güzel olan bişeyi yok edersin ki?

hala bilmiyorum. hala anlamıyorum.

sonra baktım yavaş yavaş insanlar gerçekten kötü. hep zarar veriyolar etrafına. baktım çarem yok. ben de öyle davrandım insanlara hep. ben iyi olursam hep zehirliceklermiş gibi geldi. bana ne zaman kötülük yapılsa o köpek yavrusu geldi aklıma. bilebilse keşke yermiydi onu dedim içimden. hep ürktüm insanlardan. duvarlar ördüm kendime zarar veremesinler diye. ama ben o yavruyu seviyosam benim gibi insanlarda vardır olm dedim içimden hep. ama kim ki onlar? küçücük kilitli kapılar koydum sonra duvarlarıma. o kapıların deliklerinden baktım hep. vardır olm iyi birileri herkes kötü diil ya.

sonra ne zaman aççak gibi olsam o kilitleri yemedi götüm geri kaçtım hep. bende kötüyüm ya bozmuyom hiç. tam bilmiyom da zaten nasıl iyi olurum. ama bakınıyom deniyom işte. napçağımı da bilmiyom ya neyse.

sonra baktım. iyi biri galiba zehirlemez sever beni sadece. baktım seviyoda. ulan nasıl mutluyum. korkmuyom ilk defa açtım kilitleri duvarları bile yıktım 🙂 ölcem mutuluktan amk çıldırıyom. demek oluyomuş ya diyom. salıyom kendimi koşulsuz şartsız bırakıyom ellerine.

ya ızdırabını siktimin dünyası. şu duyguyu neden bi daha yaşamak zorunda kalıyom ben?

belki o ufaklığın da başını okşadılar o yemeği verirken.güvende hissetti kendini. ben de öyle sandım lan. benim gibi sever sandım beni. sarılır son ana kadar sevgisiyle hayatta tutmaya çalışır dedim.

şimdi düşünüyom da o yavru bi yerde şanslıydı. en azından ölürken sarıldığı biri yanında kalmasını isteyen ben vardım. kötü öldü ama yalnız bırakmadım onu.

amına koyim ya. ben de burda sarılıp mutlu olcak diye beklerken olanlara bak. musmutlu mamamı yerken dayamışlar meğer zehiri. şimdi pek yapak bişey de yok. ufaklıkta gideli çok oldu. şimdi olsa ayrılmazdı ben ölürken yanımdan eminim. ama gitti işte sarılamaz o da. sanki bütün herşey sarılınca geççekmiş gibi ama yok zehir girmiş işte bi kere. daha önce kötülük görmedim mi çoook. ama üzemedi kimse açmadım çünkü kapılarımı. o kapıları açınca demek bitiyomuş herşey alıyomuşsun zehri.

lan yeminle anlamıyom ya neden amına koyiim neden ya? bu kadar mı sevgiye ilgisiz kalınır? ben bu kadar çırpınırken nasıl bu kadar kolay silinirim. değdi mi şimdi bu olanlara amk. seviyom dediğini nasıl bırakır lan insan. nasıl yapıyonuz olm nasıl başarıyonuz? ne hayallerim vardı benim ya. çocuklarımız olcaktı. deli gibi sevcektik onları da böyle on saniyelik video karesi gibi gözümün önünde canlanıyo hep. tutuma sarılmışım böyle arkasından biri benim elimde biri onun ufaklıkları seviyoz. bi yandan tutumun kafasını öpüyom böyle. bu mu lan çok. bu mu hakkım değil. sırf şu kareyi gerçek yapayım diye tembelliği bırakıp her an götümü kesebilcekleri yerde çalışmaya başladım gece gündüz. yapıyodum da tam amk. tam oluyodu ya. sonra bakıyosun zaman ayırmıyosun bana değersiz hissettiriyosun bilmemne diye veriyo zehri. lan niye yırtıyom götümü ben. şu hayalleri de tek başıma kurmuş olsam haberi olmasa tamam lan dicem. kız haklı. kendi kendine gelin güvey olmuşsun dicem. beraber kurmadık mı biz bu hayalleri. beraber sarılmıyo muyduk o anlarda hep. ben zevk mi alıyom durmadan çalışmaktan. hayallerim var olm boru mu. evlencez biz. hem tutumun neyi eksik. etrafımızda bütün çiftler evleniyo. o da benim gelinim olsun işte. hem sevdiğim kız var hem benle beraber hayal kuruyo. çalış lan çalışıp biriktir de vosvosumuzu alalım içinde ufaklıklarla gezelim bütün sahilleri. lan ne güzel olurdu  be. hay amına koyiim ya. beraber mutlu olmamızdan daha önemli ne olabilir ki de mi? yok işte değilmiş demek bana öyle geliyomuş. al şu zehiri dik kafana diyolar yine.

sonra dedim haklı mı acaba lan? ben mi yanlış düşünüyom ki? çabaladım durdum yine mutlu olalım diye. ne olsa koştum hemen. yine koşarım o başka. o kötü olmasın yeter. üzülmesin aman ben şerefsiz olayım ziyanı yok dedim. aylarca kapısında yattım. rahatsız oluyo diye gizlendim de hep. film gibi oyunlar kurdum oynamadı bile. geç kaldın dedi. olsun dedim ben kötü olayım tutumdan değerli mi? hem seviyomuşta bak. hep benim götlüğümden kız üzülüyo dedim. neyse dedim biraz zamana bırakayım da kendine gelsin kız. ben istemeden çok üzmüşüm. puşt ben.

en azından dedim doğum günümü hatırlar çaktırmayım. gitti başka birini buldu o ara.  başladım titremeye bende işte çevrede kimse de yok. sonra dedi ciddi bi ilişkimiz yok ben hala seni seviyom ama sen üzdün beni. lan dedim hassiktir ya. kız haklı. hep üzmüşüm ben bu kızı. o da gitmiş mutlu olcam diye hata yapmış. ama bok sürdürmüyom da kendime hatalıyım diye.

sonra dedim hatalarımı düzelteyim. o da hata yapmış bak benim yüzümden zaten. alayım gönlünü de daha  fazla zarar görmeyelim diye gittim oynamadığı oyunun benzerini kurdum hemen. geri döneriz de daha fazla üzmeyiz kendimizi diye. o yine oynamadı. geç kalmışım yine öyle diyo. o sonradan bulduğu elemanla bi aylık kampa gitçekmiş.

şimdi hala düşünüyom. lan insan sevdiğini hiç bırakır mı? kurda kuşa yem olması sikinde olmaz mı? sevginin değeri bu kadar mı değersiz amk? senin için o kadar savaşmış insana nasıl sırtını dönersin? bi de üstüne suçlarsın değer vermiyon diye? bu kadar savaşan insan değer vermese bu kadar çabalar mı? sordun mu hiç kendine?

yok bulamıyom cevap hala aklım almıyo. o ufak yavruyla ikimiz bu dünyaya ait diiliz heralde. başka bişey gelmiyo aklıma lan. neden böyle amk neden?